Rapiery ze zbrojowni wawelskiej.

Poniższymi zdjęciami zadebiutowałem jako tajny agent. Zrobiłem je z pomocą operacyjną (zasłanianie, odwracanie uwagi, stanie na czarach) mojego taty, aparatem cyfrowym Fujifilm FinePix 1300 w Zbrojowni na Wawelu unikając czujnych oczu Pań Muzealnych - czynność fotografowania maskując zgoła innym zachowaniem. Raz przyłapany uruchomiłem moje zdolności aktorskie przekonując Panią Muzealną do mojej niewninność. Względnie kiepska jakość zdjęć jest wywołana niesprzyjającymi warunkami zewnętrznymi, przez które nie mogłem używać flesza ani poświęcić jednemu zdjęciu czasu dłuższego niż ułamek sekundy.
Ewentualni pracodawcy z UOP, CBŚ, względnie BOR proszeni są o kontakt z tym adresem: szczepan@monarchia.pl
Nie przyjmuję ofert od obcych wywiadów.

Rapiery toledańskie, XVII wiek.

Głownie z sygnaturami toledańskich mieczników, często ażurowe dla zmniejszenia ciężaru. Piękno osiągnięte nie za pomocą dekoru, lecz prostotą formy. Z prawej pappenheimer, dwa z lewej to, wg. angielskiej terminologii, rapiery "seven rings".

Rapiery dzwonowe, Hiszpania i Francja, XVII wiek.

Rapiery "cup-hilt". Głownie z żebrem, tylko do pchnięcia. Warto zwrócić uwagę na ażurowe kosze - to nie tylko ozdoba, ale mające spore znaczenie "rompe puntas" - łamacze sztychów. Łatwo z ich pomocą można było złamać cienki sztych, który zaplątał się między ażurową dekorację kosza. Rapier najniżej po prawej stronie ma ażurową głowicę - to dowodzi wielkiej lekkości głowni, której nie trzeba równoważyć ciężką głowicą.

Rapiery saksońskie, Niemcy, połowa XVI wieku.

Trzy piękne rapiery saksońskie. Środkowy i prawy mają formę klasyczną dla rapiera saksońskiego - leżą, powiedzmy, na pograniczu rapiera i koncerza. Broń z lewej strony to forma pośrednia między rapierem a rapierem saksońskim. Jelce i górny poziomy obłęk przypominają pozostałą broń, jednak klasyczne ricasso i nieco dłuższa trzonek wskazują na bliskie pokrewieństwo ze "zwykłym" rapierem.

Rapiery, XVII wiek.

Trzy piękne rapiery "obłękowe". Komentarz jest zbędny. Forma bez dolnego ramienia jelca (z prawej) popularna była we Włoszech w latach 1560-1600.

Pappenheimer, XVII wiek.

Złocony pappenheimer. Głownia delikatnie ażurowa.

Trzy rapiery toledańskie.

Przepiękne rapiery toledańskie. Z lewj z dołu pappenheimer, zwraca uwagę kryty blachą trzonek i dwugłowy orzeł habsburgów wpleciony między obłęki. W środku moim zdaniem najpiękniejszy z wawelskich rapierów - cudowna harmonia, prostota formy, subtelność dekoru.

Lewaki, XVI i XVII wiek.

Broń towarzysząca rapierowi, od lewej: lewak hiszpański z tarczką niecodziennie wycięta w trójlistny kształt, następnie forma pośrednia między klasycznym lewakiem a lewakiem hiszpańskim, potem nadzwyczaj długi lewak klasyczny, następnie puginał, prawdopodobnie nie używany jako broń towarzysząca rapierowi (zbyt wąskie jelce).